Een muzikale reis door de zielenkalender – Ivar Römer
Introductie
Beste lezer, deze blog vormt de opmaat voor een reeks bijdragen over de weekspreuken vanuit een muzikaal perspectief.
Nu met Pasen, start het nieuwe zielejaar en dat is misschien een mooi moment om de weekspreuken weer op te pakken!
In de afgelopen jaren heb ik alle weekspreuken getoonzet en hebben ze al op verschillende manieren geklonken. In deze Blog beschrijf ik kort de aanloop ervan en in de navolgende blogs ga ik in op de afzonderlijke composities, de inhoud, stemming en hun verbinding met de planeten. Dat belooft een boeiende en kleurrijke reis te worden!
Alweer zeven jaar geleden vroeg euritmiste Connie Oterdoom me, of ik op de Sint-Jans viering in Groningen iets met muziek wilde doen. Ik besloot voor die gelegenheid de Sint-Jans spreuk te componeren. Dat was nog niet zo eenvoudig, want de weekspreuken komen in eerste instantie helemaal niet zo muzikaal over. Het lukte me gelukkig toch en op deze wijze ontstond ook de Michael-weekspreuk die gauw populair werd in ‘het Groningse’.
Met de verklanking van deze spreuken, ontstond het idee om alle weekspreuken te gaan toonzetten. Dat was een omvangrijk project dat ik eigenlijk helemaal niet kon overzien. Ik begon er maar gewoon aan en kwam geleidelijk in een stroomversnelling. Soms schreef ik er in een weekend wel tien! Maar dat waren eigenlijk alleen nog maar schetsen en vingeroefeningen. Het muzikaal uitwerken van de spreuken werd een heel karwei en daar was ik per lied al gauw een week mee bezig!
Wat was namelijk het geval?
Ik wilde de spreuken een muzikale begeleiding meegeven. En dat werd omvangrijk. Als klarinettist en dirigent van harmonieorkesten, heb ik een voorliefde voor blaasinstrumenten. Juist in deze klankwereld ervaar ik een grote lichtkracht en helderheid. Objectiever en minder ‘emotioneel’ dan strijkers. Vooral koperblazers kunnen deze kracht geven, waarom ook engelen vaak met trombones worden uitgebeeld. De houtblazers voegen daarbij virtuositeit en schittering toe, een schittering die ik ook sterk in de weekspreuken beleef. Een wereld van licht en kracht.
Ook de harp vond een plek in de muziek vanwege diezelfde glinstering en kracht. En het gaf het geheel bovendien waar nodig een lieflijke tint.
Symfonische reis
Zo ervoer ik het toonzetten van de weekspreuken als een symfonische verbeelding. Een muzikale reis.
De spreuken zijn in eerste instantie gecomponeerd voor een blazersensemble: fluit, hobo, klarinet, fagot, cornet, bugel, hoorn, trombone, harp en klein slagwerk. Maar voor het zingen echter, bleek het veel praktischer om de liederen ook eenvoudig met een piano of gitaar te kunnen begeleiden. Daarom heb ik later akkoordsymbolen toegevoegd aan de bladmuziek.
Elke spreuk is zo anders, levend en stralend!
Tijdens het componeren en instrumenteren merkte ik dat elke spreuk een heel eigen wereld opriep! Ik ontdekte kleuringen en stemmingen die ik er nooit eerder in had gehoord. Tenminste wanneer de spreuken werden voorgedragen. Dan klonken ze meestal plechtig en gedragen. Door het componeren echter kwamen heel verschillende karakters naar voren. De ene weliswaar ernstig en beschouwelijk maar een ander juist krachtig of speels en zelfs hier en daar frivool. Er zat zoveel meer variatie in de spreuken! Sprankeling, dynamiek, luchtigheid en zelfs humor - maar ook droefheid en verslagenheid. De weekspreuken kwamen zo op een geheel nieuwe manier tot leven.
Hoe dat per spreuk nu in elkaar steekt en wat de relatie met de planeten is daar gaan de volgende blogs over. Wordt vervolgd!
Ivar Römer
In de stille week, 2026
Voor reacties op dit blogbericht, of vragen over de bladmuziek, neem graag contact op met Ivar Römer. ivar.romer@gmail.com
