Weekspreuk 33

So fühl ich erst die Welt…

Geplaatst: 4 dagen geleden | 54 x gelezen

Uit de serie:

De weekspreuken: een openbaring van licht en kracht
Een muzikale reis door de zielenkalender – Ivar Römer

Weekspreuk 33 - Maan


Er zijn slechts 4 maanspreuken in de zielenkalender. Eén maanspreuk in het midden van elk kwartaal: het omkerings- en transformatie moment. Alle andere planeten zijn dubbel vertegenwoordigd in elk kwartaal.


Even een persoonlijke noot: Weekspreuk 33 was de laatste spreuk die ik getoonzet heb en die me bovendien het meeste moeite heeft gekost. Het merendeel van de spreuken componeerde ik in een relatief korte tijd, maar vanwege toenemende werkdruk en ziekte (corona tijd) lukte het me niet om alle spreuken af te krijgen. Er waren nog een aantal blijven liggen.


Zeer verheugend echter was dat Werbeck zangeres Cileke Angenent enkele liederen op haar workshops en uitvoeringen begon te zingen. Regelmatig vroeg ze me: is die en die weekspreuk al klaar? Dat gaf me dan net weer dat duwtje om de ontbrekende liederen af te maken!


Maar op een of andere manier bleef weekspreuk 33 steeds liggen. Het was niet eens zo bewust, maar misschien was het toch het woordje dood dat me afschrikte. Ik stelde het uit.


Maar toen ik er eenmaal aan begon bleek de compositie zelf ook nog een aardige puzzel. Want net zoals in de andere maan-composities (7, 20 en 46) het mineur karakter overheerst, zien we in dit lied daarbij een snelle afwisseling van majeur en mineur. Ik zou haast zeggen zoals in het Nederlandse weer: donkere wolken wisselen snel af met stralende zon.


Het lied zelf is overigens niet in de maantoonsoort B terecht gekomen, maar in de toonsoort d-klein, welke ook volgens expert Marc van Delft de tonaliteit van de dood, van het noodlot is. Marc: ‘daar waar de dood in de natuur waart’.


Want inderdaad: anders dan met Pasen, gaat het hier niet om een sterven van de ziel, maar om een sterven van de natuur. Als we echter méé-sterven met de natuur, dan komen we in de somberheid, in de mineur.


Maar in de spreuk klinkt juist een optimistische boodschap, namelijk, dat de natuur zich in en door ons kan vernieuwen, wanneer wij haar innerlijk meebeleven, meedragen. De grote opdracht van de mens in deze tijd.


So fühl ich erst die Welt,
Die außer meiner Seele Miterleben
An sich nur frostig leeres Leben
Und ohne Macht sich offenbarend,
In Seelen sich von neuem schaffend,
In sich den Tod nur finden könnte.




Reacties per e-mail zijn welkom! ivar@novalisatelier.nl

sitemap Vormgeving en ontwikkeling door Ginolica