Uit de serie:
De weekspreuken: een openbaring van licht en kracht
Een muzikale reis door de zielenkalender – Ivar Römer
Weekspreuk 25 - Jupiter
Eindelijk bij je zelf aangekomen? Je mag jezelf toebehoren en je innerlijk licht helder verspreiden in de duisternis van ruimte en tijd.
Het is opnieuw de (innerlijke) zon die meespeelt. In weekspreuk 24 wilde ze de nevelen doorbreken, in weekspreuk 35 de marskrachten en nu verzacht ze de vormende Jupiter krachten.
Immers, Jupiter kan in onze idealen als tin verharden als we niet mild blijven. Maar bij verwarming ook week worden.
De melodie heeft iets berustends, het lijkt een slaapliedje, maar onderhuids is iets wekkends aanwezig. Iets wat draagt en opstijgt. Want waar de tekst inzet over het in slaap vallen, horen we de akkoorden zachtjes opklimmen van van F naar G, naar Am, naar Bm, naar het C akkoord. zo wordt de zonnegloed opgedragen de dalende jaarhelft in.
We zijn bij onszelf aangekomen. Niet meer hoog in de zomerse luchten, maar geland. En daar gaat het innerlijk licht branden, zoals binnenkort ook de oranje lampionnen, waar Jupiter vanuit het hart richting wil geven.
Ich darf nun mir gehören
Und leuchtend breiten Innenlicht
In Raumes- und in Zeitenfinsternis.
Zum Schlafe drängt natürlich Wesen,
Der Seele Tiefen sollen wachen
Und wachend tragen Sonnengluten
In kalte Winterfluten.
Voor reacties op dit blogbericht, of vragen over de bladmuziek, neem dan contact op met Ivar Römer. ivar@novalisatelier.nl
